Autoagresja w pracy psychoterapeuty dzieci i młodzieży

Samobójstwo stanowi główną przyczynę śmierci w populacji nastolatków. Istotnym problemem klinicznym jest zarówno narastanie częstości udanych samobójstw, jak i prób samobójczych. Coraz większym wyzwaniem klinicznym staje się możliwość oceny, u którego ze zgłaszających myśli samobójcze nastolatków występuje ryzyko próby samobójczej. Predykcja próby samobójczej jest jednym z najtrudniejszych zadań klinicysty zajmującego się zdrowiem psychicznym dzieci i młodzieży. Nie bez znaczenia jest tu również fakt, iż decyzje kliniczne podjęte w czasie interwencji mogą obniżać lub nasilać ryzyko samobójcze. Podobne konsekwencje może mieć też sama hospitalizacja psychiatryczna, będąca sama w sobie czynnikiem ryzyka pojawienia się zachowań autoagresywnych. 

Podstawowym sposobem na rozpoznanie zbliżającej się próby samobójczej jest rozmowa, w której pacjent mówi o swoim zamiarze oraz zachowanie, w którym widać zamiar odebrania sobie życia. W praktyce psychoterapeutycznej niezwykle istotne jest przyjęcie optymalnej zasady postępowania z osobą prezentująca myśli samobójcze. Ocenie podlega to, na ile prezentowane myśli i tendencje samobójcze są wynikiem dynamiki niezależnej od procesu psychoterapii, a na ile pozostają w ścisłym związku z relacją terapeutyczną. Nasza reakcja na myśli i tendencje samobójcze pacjenta będzie miała kluczowe znaczenie w obniżeniu lub nasileniu ryzyka zachowań jego zachowań autoagresywnych.