Statystyki pokazują, że częściej można doświadczyć przemocy we własnym domu niż na ulicy. Kiedy przemoc jest wyraźna i krzykliwa staje się faktem społecznym, wobec którego każdy ma obowiązek zareagować. Jednak przemoc domowa jest często cicha, jej forma staje się niewyraźna, kontury zamazane, emocje skomplikowane, relacje zagmatwane, a status kata i ofiary w umysłach członków rodzin pomieszany. Przemoc ta ciągnie się latami, nierzadko pokoleniami, gdy wzorzec regulowania napięć i konfliktów jest konsekwentnie ofiarowywany, przejmowany i realizowany ponownie. Dziecko w sytuacji przemocy jest nie tylko bezbronne i słabe. Jest również nośnikiem tego, co w parze rodzicielskiej nie działa, a co musi zostać przetworzone i zasymilowane, aby rodzina mogła pozostać spójna. Praca z dziećmi i młodzieżą niesie ze sobą pytanie o szeroko rozumiany dobrostan pacjenta i szczególnie uwrażliwia terapeutę na kwestię jego zależności i lojalności. Problematyka przemocy zawsze dotyczy pracy z całym systemem rodzinnym, aby dziecko mogło być bezpieczne i uzyskać wsparcie, przede wszystkim ze strony najbliższych.
Zajęcia wykładowo-warsztatowe mają na celu pogłębienie wiedzy oraz umiejętności praktycznych z zakresu diagnozy oraz interwencji terapeutycznych w przypadku przemocy wobec dzieci i młodzieży.
